Vodojemy na Žlutém Kopci

Historyczne Zbiorniki wodne Žlutý Kopec w Brnie (Vodojemy na Žlutém Kopci) powstawały etapami w latach 1874–1917, aby zaspokoić rosnące zapotrzebowanie Brna na wodę. Nazywane „Podziemnymi katedrami”, służyły miastu do 1997 roku, po czym zostały wyłączone z eksploatacji i przekształcone w unikatowy zabytek architektury przemysłowej.

Pierwszy murowany zbiornik wodny został zbudowany w 1874 r. według projektu londyńskiego budowniczego Thomasa Docwry'ego. Ma plan kwadratu o wymiarach 45×45 metrów i wysokość 6,5 metra. Zainspirowany angielskimi wodociągami, wyróżnia się unikalną konstrukcją i wyrafinowanym systemem wsparcia. Strop nie jest tu płaski, lecz składa się z tzw. przypór, które wraz ze ścianami i sklepieniami tworzą doskonale nośną i funkcjonalną konstrukcyjnie całość. Regularna i precyzyjna struktura sprawia wrażenie nieskończonej i stale cofającej się przestrzeni i jest zbudowana z ręcznie wypalanych cegieł.

W 1894 r., w odpowiedzi na stale rosnące zapotrzebowanie mieszkańców miasta, rozpoczęto budowę drugiego murowanego zbiornika zaprojektowanego przez brneńskiego inżyniera Emila Procházkę. Zbiornik ma znacznie prostszą konstrukcję z betonowym dnem, z którego wyrasta las siedemdziesięciu filarów z półkolistymi łukami podtrzymującymi system sklepień. Przy wymiarach 35×55 metrów była to największa podziemna konstrukcja w Brnie w tym czasie i ostatnia ceglana wieża ciśnień, która została tu zbudowana.

Trzeci i najmłodszy zbiornik został ukończony w 1917 roku. Składa się on z dwóch przylegających do siebie zbiorników wykonanych z monolitycznego betonu, wspartych na systemie 87 betonowych filarów. W sumie zbiorniki na Žlutém Kopci miały pojemność ponad 30 milionów litrów. Chociaż jakość wody szybko okazała się niezadowalająca, monumentalne zbiorniki służyły jako źródło wody pitnej do 1997 roku.