Pojezuickie piwnice w Pułtusku
Pojezuickie piwnice pod „Wzgórzem Abrahama" pochodzą z XVI i XVII w. kiedy biskup płocki Andrzej Noskowski jeden z czołowych fundatorów i mecenasów epoki polskiego renesansu sprowadził do Pułtuska Jezuitów, którzy utworzyli w mieście przodujące w Rzeczypospolitej kolegium jezuickie. Powstało ono w 1566 roku po kasacie zakonu tę jedną z najnowocześniejszych wówczas szkół przejęła komisja edukacji narodowej, po niej, od 1781 roku kolegium, a także klasztor i świątynie, prowadzili benedyktyni.
Szkoła rozwijała się i zyskiwała coraz większą sławę, rosła liczba uczniów, wyzwaniem stało się, więc dla zakonników zapewnienie dachu nad głową i wyżywienia swoim wychowankom. Wraz z rozbudową obiektów szkolnych konieczne okazało się również utworzenie odpowiedniej spiżarni-magazynów żywnościowych umożliwiających przechowywanie produktów dla kilkuset uczniów, co było w tamtych czasach nie lada wyzwaniem. Jedynym praktykowanym w wiekach średnich sposobem trwałego magazynowania żywności było drążenie głębokich podziemnych korytarzy, zimnych pomieszczeń piwnicznych. W tym celu jezuici zakupili „Wzgórze Abrahama", założyli tu folwark zwany podgórzem. Do roku 1573 zostały w nim wydrążone dwa korytarze: jeden o długości ponad 14 metrów z otworami wejściowymi od wschodu i od północy, a drugi 11-metrowy prowadzący w głąb podziemia. Ściany zostały obmurowane cegłami i zwieńczone sklepieniami kolebkowymi. Po roku 1610 w głębi wzgórza wykonano trzeci korytarz, ponad 20-metrowy, z którego dochodzi się do owalnej sali. To pomieszczenie nie doczekało się ceglanego obmurowania. Od połowy XVII wieku zaniechano dalszej rozbudowy piwnic, jednak aż do XIX wieku użytkowano je zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem.
Copyright © 2025. All Rights Reserved.
