Ekstremalne Zwiedzanie Niedostępnej Polski

Kopalnia Zapniów

    Złoże glinki ceramicznej „Zapniów” zostało udokumentowane w latach 60. XX wieku pod nazwą „Kryzmanówka”. Powierzchnia złoża wynosi 90,81 ha. Obszar górniczy „Zapniów” o powierzchni 192,4 ha został utworzony decyzją ministra Przemysłu Ciężkiego z dnia 25 maja 1971 roku.
    Kopalnia „Zapniów została uruchomiona przez Opoczyńskie Zakłady Ceramiczne w 1975 roku. Złoże iłów kaolinowych będących przedmiotem eksploatacji górniczej, to dwa pokłady przedzielone warstwą piaskowca. Złoże zalega na głębokości od 3 do 65 m od powierzchni terenu i ciągnie się pasem szerokości 600 m na długości ok. 1800 m. Miąższość górnego pokładu waha się między 1,1 a 4,5 m. Drugi pokład, który ze względu na małą miąższość i niewielki zasięg nie był przedmiotem eksploatacji.
    Warunki geologiczne złoża glinki ceramicznej w Zapniowie umożliwiły wybieranie złoża zarówno metodą odkrywkową jak i podziemną. Kopalnia odkrywkowa była czynna do 2005 roku. Wybieranie odkrywkowe odsłoniło profil utworów dolnej jury. Złoże podziemnej kopalni „Zapniów” zostało udostępnione dwoma sztolniami upadowymi: wydobywczą i materiałową. Upadowe o długości 1700 m wydrążone zostały w pokładzie glinki ceramicznej, które dochodzą do granicy pola górniczego. Upadowa wydobywcza była wyposażona w przenośnik taśmowy PTG-32/800. W upadowej materiałowej znajdowało się torowisko dla wózków kopalnianych do przewozu materiałów. Ruch wózków odbywał się za pomocą kołowrotu elektrycznego linowego EKO-D30, znajdującego się w budynku przed wlotem upadowej.
    Pokład glinki ceramicznej urabiany był za pomocą materiałów wybuchowych, a następnie ręcznie ładowany na przenośnik zgrzebłowy Skat-60, zainstalowany na spągu na przodku wyrobiska, część urobku spadała sama po odstrzale resztę ładowano ręcznie.
    Kopalnię zamknięto w 2009 roku.

↩ Powrót