Kopalnia w Radzimowicach
Historia górnictwa w Radzimowicach sięga XV wieku i w tamtym czasie było to jedno z najważniejszych ośrodków górnictwa na dolnym śląsku. Pierwsze wzmianki o prowadzeniu prac górniczych systemem gwareckim pochodzą z roku 1477. Gwarectwo o nazwie "Volle Gesellenzeche" funkcjonowało tu już w 1790 roku, a w 3 lata później otrzymało pierwszą oficjalną koncesję na wydobycie rud miedzi, arsenu, ołowiu, pirytów oraz srebra, czasami trafiał się cynk, a także złoto i srebro.
Bardziej współczesna historia tego terenu rozpoczyna się w 1864 roku kiedy zjednoczyły się dwie ówczesne największe kopalnie "Volle Gesellenzeche" później zwana „Wilhem” i „Bergmanntrost” pod wspólną nazwą „Bergmanntrost” ich ówczesnym właścicielem był jeden z kupców wrocławskich - Luschwitz.. Kopalnia była odwadniana grawitacyjnie przez sztolnię odwadniającą o długości 1000m, a urobek transportowano szybem wydobywczym "Arnold". Pod koniec XIXw. zaczęto drążyć chodniki poniżej poziomu odwadniającego, a ponieważ złoże okazało się obiecujące w latach 1880-82 pogłębiono szyb "Arnold" o kolejne 30 metrów. W 1897 r. zwrócono szczególną uwagę na kopalnię „Wilhelm”, na którą składały się głęboka sztolnia „Heinitz”, z dwoma szybami wentylacyjnymi, przedłużona do 600 m. Do wyższych części złoża doprowadzona była druga sztolnia z rozkopem i jeden szyb wydobywczy nazwany początkowo nazwą kopalni, a później „Louis”, stwarzało to doskonałe warunki naturalnego odwadniania dużej części wyrobisk. W 1904 r. pogłębiono szyb „Louis” do 85 m. W 1907 r. połączono podziemnym chodnikiem kopalnię „Wilhem” i „Bergmanntrost”. Przekop nosił nazwę "Fryderyk" i przebiegał na głębokości 142m (430m n.p.m.). Łączna długość przekopu prowadzonego głównie w skałach porfirowych wynosiła 1560m , w tym pomiędzy szybami "Louis" i "Arnold" - 800m.
Nadmienić należy, iż w tym okresie funkcjonowało tu wiele innych, mniejszych wyrobisk, w których utrzymanie zaangażowany był słynny przedsiębiorca Conrad oraz Krzysztof Zeidlitz. W roku 1908 dokonano zjednoczenia czterech największych kopalń, które połączono w jedno gwarectwo pod nazwą "Consolidierte Erzbergwerk Wilhelm". Powierzchnia pola górniczego posiadała wtedy już 8 755 000 m kwadratowych.
1908 r., który był szczytowym rokiem osiągnięć produkcyjnych w całej historii górnictwa w Radzimowicach, wydrążono 729m chodników, 304 m przebitek oraz 137 m szybików, co wyniosło w rejonie szybu „Louis” 10 226 mł, a w rejonie szybu „Arnold” 1765 mł wyrobisk. W tym samym roku szyb „Louis” osiągnął 142 m, a szyb „Arnold” 104m głębokości. Przy pracach tych natrafiono na bogate złoża rudy miedzi, które w tym okresie stały się głównym celem wybierki, dając produkcję 30 ton rudy dziennie. W 1908 r. załoga kopalni wynosiła 219 ludzi. W 1912r. zainstalowano lokomobilę wytwarzającą 100 KM mocy. Kompresor napędzany silnikiem dostarczał kopalni 12 mł sprężonego powietrza na minutę. Energią elektryczną napędzany był zespół pomp do wyczerpywania wody z najgłębszych części kopalń do poziomu sztolni odwadniających.
Niestety już w 1909 r. w wyniku ogólnego spadku cen miedzi, która dawała wówczas przedsiębiorstwu główny dochód, ograniczono prowadzenie robót i zmniejszono załogę do jednej trzeciej. W tym też okresie szyb "Louis" osiągał głębokość 192m. produkcja utrzymywała się nadal na poziomie z lat 1905 – 1909 aż do zamknięcia w 1925 r. (brak zbytu na produkty arsenopodobne). Ocenia się, że w okresie od 1816 r. do 1925 r. cała produkcja miedzi z rud radzimowskich przyniosła 2000 ton miedzi rafinowanej..
Pierwsza wyprawa do kopalni w Radzimowicach.
Druga wyprawa do kopalni w Radzimowicach w celu eksploracji niższych poziomów.
Copyright © 2025. All Rights Reserved.
