Kopalnia w Radzimowicach

    Historia górnictwa w Radzimowicach sięga XV wieku i w tamtym czasie było to jedno z najważniejszych ośrodków górnictwa na dolnym śląsku. Pierwsze wzmianki o prowadzeniu prac górniczych systemem gwareckim pochodzą z roku 1477. Gwarectwo o nazwie "Volle Gesellenzeche" funkcjonowało tu już w 1790 roku a w 3 lata później otrzymało pierwszą oficjalną koncesję na wydobycie rud miedzi, arsenu, ołowiu, pirytów oraz srebra, czasami trafiał się cynk a także złoto i srebro.
    Bardziej współczesna historia tego terenu rozpoczyna się w 1864 roku kiedy zjednoczyły się dwie ówczesne największe kopalnie "Volle Gesellenzeche" później zwana „Wilhem” i „Bergmanntrost” pod wspólną nazwą „Bergmanntrost” ich ówczesnym właścicielem był jeden z kupców wrocławskich - Luschwitz.. Kopalnia była odwadniana grawitacyjnie przez sztolnię odwadniającą o długości 1000m, a urobek transportowano szybem wydobywczym "Arnold". Pod koniec XIXw. zaczęto drążyć chodniki poniżej poziomu odwadniającego, a ponieważ złoże okazało się obiecujące w latach 1880-82 pogłębiono szyb "Arnold" o kolejne 30 metrów. W 1897 r. zwrócono szczególną uwagę na kopalnię „Wilhelm”, na którą składały się głęboka sztolnia „Heinitz”, z dwoma szybami wentylacyjnymi, przedłużona do 600 m. Do wyższych części złoża doprowadzona była druga sztolnia z rozkopem i jeden szyb wydobywczy nazwany początkowo nazwą kopalni, a później „Louis”, stwarzało to doskonałe warunki naturalnego odwadniania dużej części wyrobisk. W 1904 r. pogłębiono szyb „Louis” do 85 m. W 1907 r. połączono podziemnym chodnikiem kopalnię „Wilhem” i „Bergmanntrost”. Przekop nosił nazwę "Fryderyk" i przebiegał na głębokości 142m (430m n.p.m.). Łączna długość przekopu prowadzonego głównie w skałach porfirowych wynosiła 1560m , w tym pomiędzy szybami "Louis" i "Arnold" - 800m.
    Nadmienić należy iż w tym okresie funkcjonowało tu wiele innych ,mniejszych wyrobisk w których utrzymanie zaangażowany był słynny przedsiębiorca Conrad oraz Krzysztof Zeidlitz. W roku 1908 dokonano zjednoczenia czterech największych kopalń, które połączono w jedno gwarectwo pod nazwą " Consolidierte Erzbergwerk Wilhelm". Powierzchnia pola górniczego posiadała wtedy już 8 755 000 m kwadratowych.
    1908 r., który był szczytowym rokiem osiągnięć produkcyjnych w całej historii górnictwa w Radzimowicach, wydrążono 729 m chodników, 304 m przebitek oraz 137 m szybików, co wyniosło w rejonie szybu „Louis” 10 226 m3, a w rejonie szybu „Arnold” 1765 m3 wyrobisk. W tym samym roku szyb „Louis” osiągnął 142m, a szyb „Arnold” 104 m głębokości. Przy pracach tych natrafiono na bogate złoża rudy miedzi, które w tym okresie stały się głównym celem wybierki, dając produkcję 30 ton rudy dziennie. W 1908 r. załoga kopalni wynosiła 219 ludzi. W 1912 r. zainstalowano lokomobilę wytwarzającą 100 KM mocy. Kompresor napędzany silnikiem dostarczał kopalni 12 m3 sprężonego powietrza na minutę. Energią elektryczną napędzany był zespół pomp do wyczerpywania wody z najgłębszych części kopalń do poziomu sztolni odwadniających.
    Niestety już w 1909 r. w wyniku ogólnego spadku cen miedzi, która dawała wówczas przedsiębiorstwu główny dochód, ograniczono prowadzenie robót i zmniejszono załogę do jednej trzeciej. W tym też okresie szyb "Louis" osiągał głębokość 192m. produkcja utrzymywała się nadal na poziomie z lat 1905 – 1909 aż do zamknięcia w 1925 r. (brak zbytu na produkty arsenopodobne). Ocenia się, że w okresie od 1816 r. do 1925 r. cała produkcja miedzi z rud radzimowskich przyniosła 2000 ton miedzi rafinowanej.
    W latach 1939-1945 tuż przed wybuchem II Wojny Światowej na terenie kopalni "Wilhelm" prowadzone były bliżej nieokreślone prace, a na początku 1945 roku kopalnia od strony Lipy została zalana wodą. Po 1945 r. sztolnie były przeszukiwane przez Armię Czerwoną w nadziei znalezienia zrabowanych przez hitlerowców skarbów. W tym czasie Rosjanie poszukiwali tutaj także rudy uranu. W roku 1951 podjęto pierwsze prace mające na celu rozpoznanie wyrobisk pod kątem wydobycia złota, a także rudy uranowej. W tym celu zrobiono dokładne rozpoznanie geologiczne oraz rozpoczęto prowadzenie prac geodezyjnych. W październiku 1954 roku złożono wniosek o koncesję na eksploatację Ag,Co,Au,Cu,As. Obszar miał obejmować 16 546 600 metrów kwadratowych. Projektowana kopalnia miała mieć nazwę "SUDECKIE ZAKŁADY GÓRNICZE - STARA GÓRA". Prace zostały jednak przerwane w roku 1957 z powodu odkrycia bogatych złóż miedzi w rejonie Lubina.


    Druga wyprawa do kopalni w Radzimowicach celem eksploracji niższych poziomów. Fotorelacja z tej wyprawy poniżej.


Powrót